Showing posts with label architorture. Show all posts
Showing posts with label architorture. Show all posts

11.03.2009

dear architects i'm sick of your shit










Once, a long time ago in the days of yore, I had a friend who was studying architecture to become, presumably, an architect.This friend introduced me to other friends, who were also studying architecture. Then these friends had other friends who were architects – real architects doing real architecture like designing luxury condos that look a lot like glass dildos. And these real architects knew other real architects and now the only people I know are architects. And they all design glass dildos that I will never work or live in and serve only to obstruct my view of New Jersey.

Do not get me wrong, architects. I like you as a person. I think you are nice, smell good most of the time, and I like your glasses. You have crazy hair, and if you are lucky, most of it is on your head. But I do not care about architecture. It is true. This is what I do care about:

* burritos
* hedgehogs
* coffee

As you can see, architecture is not on the list. I believe that architecture falls somewhere between toenail fungus and invasive colonoscopy in the list of things that interest me.

Perhaps if you didn’t talk about it so much, I would be more interested. When you point to a glass cylinder and say proudly, hey my office designed that, I giggle and say it looks like a bong. You turn your head in disgust and shame. You think, obviously she does not understand. What does she know? She is just a writer. She is no architect. She respects vowels, not glass cocks. And then you say now I am designing a lifestyle center, and I ask what is that, and you say it is a place that offers goods and services and retail opportunities and I say you mean like a mall and you say no. It is a lifestyle center. I say it sounds like a mall. I am from the Valley, bitch. I know malls.

Architects, I will not lie, you confuse me. You work sixty, eighty hours a week and yet you are always poor. Why aren’t you buying me a drink? Where is your bounty of riches? Maybe you spent it on merlot. Maybe you spent it on hookers and blow. I cannot be sure. It is a mystery. I will leave that to the scientists to figure out.

Architects love to discuss how much sleep they have gotten. One will say how he was at the studio until five in the morning, only to return again two hours later. Then another will say, oh that is nothing. I haven’t slept in a week. And then another will say, guess what, I have never slept ever. My dear architects, the measure of how hard you’ve worked and how much you’ve accomplished is not related to the number of hours you have not slept. Have you heard of Rem Koolhaas? He is a famous architect. I know this because you tell me he is a famous architect. I hear that Rem Koolhaas is always sleeping. He is, I presume, sleeping right now. And I hear he gets shit done. And I also hear that in a stunning move, he is making a building that looks not like a glass cock, but like a concrete vagina. When you sleep more, you get vagina. You can all take a lesson from Rem Koolhaas.

Life is hard for me, please understand. Architects are an important part of my existence. They call me at eleven at night and say they just got off work, am I hungry? Listen, it is practically midnight. I ate hours ago. So long ago that, in fact, I am hungry again. So yes, I will go. Then I will go and there will be other architects talking about AutoCAD shortcuts and something about electric panels and can you believe that is all I did today, what a drag. I look around the table at the poor, tired, and hungry, and think to myself, I have but only one bullet left in the gun. Who will I choose?

I have a friend who is a doctor. He gives me drugs. I enjoy them. I have a friend who is a lawyer. He helped me sue my landlord. My architect friends have given me nothing. No drugs, no medical advice, and they don’t know how to spell subpoena. One architect friend figured out that my apartment was one hundred and eighty seven square feet. That was nice. Thanks for that.

I suppose one could ask what someone like me brings to architects like yourselves. I bring cheer. I yell at architects when they start talking about architecture. I force them to discuss far more interesting topics, like turkey eggs. Why do we eat chicken eggs, but not turkey eggs? They are bigger. And people really like turkey. See? I am not afraid to ask the tough questions.

So, dear architects, I will stick around, for only a little while. I hope that one day some of you will become doctors and lawyers or will figure out my taxes. And we will laugh at the days when you spent the entire evening talking about some European you’ve never met who designed a building you will never see because you are too busy working on something that will never get built. But even if that day doesn’t arrive, give me a call anyway, I am free.

Yours truly,
Annie Choi


* i was sent this letter by Ursula, who by the way is an architect :)


10.14.2009

Υπερβόρειες διαθλάσεις της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής

Δανία – Νορβηγία – Σουηδία – Φινλανδία

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του εγκαινιάζει, από το φθινόπωρο 2009, ετήσιους κύκλους διαλέξεων και εκθέσεων διεθνούς αρχιτεκτονικής με τον πρώτο να αφορά τις Βόρειες χώρες, ή με την ευρύτερη έννοια την αρχιτεκτονική της Σκανδιναβίας (Δανία-Νορβηγία-Σουηδία-Φινλανδία).

Είναι γνωστό ότι η αρχιτεκτονική και γενικότερα το ντιζάιν των χωρών αυτών έχουν αποτελέσει διεθνές παράδειγμα ήδη από τη δεκαετία του 1930 και μεταπολεμικά έχουν επηρεάσει μοναδικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την αρχιτεκτονική και τη σχέση της με το τοπίο, μέσα από την υιοθέτηση ενός αμιγούς αλλά ποτέ ακραίου ή αντιλειτουργικού μοντέρνου ιδιώματος. Η αρχιτεκτονική επίσης των χωρών αυτών διδάσκει πώς μπορεί κανείς να είναι τοπικός και να διατηρεί παραδοσιακές αξίες μέσα από την υιοθέτηση ενός απέριττου μοντέρνου σχεδίου που δεν αγνοεί ή καταστρέφει το περιβάλλον αλλά το προστατεύει και το αναδεικνύει. Με τον τρόπο αυτό το περιβάλλον, με τη σειρά του, αναδεικνύει της αρχιτεκτονική σε μια αμφίδρομη και αρμονική σχέση.

Μετά τις μεγάλες ιστορικές μορφές της σκανδιναβικής αρχιτεκτονικής (Aalto, Asplund, Saarinen, Jacobsen, Utzon), το σημερινό αφιέρωμα επικεντρώνεται στους σύγχρονους πρωταγωνιστές της αρχιτεκτονικής των Βόρειων χωρών. Θα έχουμε έτσι την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από διάσημους σήμερα σκανδιναβούς αρχιτέκτονες την ανάλυση του έργου τους και να διαπιστώσουμε την ποικιλία των προσεγγίσεων, των σχεδιαστικών επιλογών, των γλωσσικών ιδιωμάτων, των τεχνικών λύσεων και των σχέσεων με το τοπίο που συνθέτουν το παλίμψηστο μιας από τις πιο προνομιούχες περιοχές του πλανήτη στο επίπεδο της ανάπτυξης της αρχιτεκτονικής ποιότητας. Με τον τρόπο αυτό θα γίνει σαφέστερη και η σημερινή σχέση της σκανδιναβικής αρχιτεκτονικής με ό,τι θεωρείται σήμερα διεθνής πρωτοπορία, ενώ αντίστροφα θα έχουμε μια καλή ευκαιρία για να προβληματιστούμε ακριβώς γύρω από τις αλήθειες και τους μύθους της πρωτοπορίας αυτής. Θα έχουμε επίσης την ευκαιρία να διαπιστώσουμε τη σχέση μεταξύ της αρχιτεκτονικής και της κοινωνίας των πολιτών, τη συνείδηση ευρύτερα της κοινωνικής ευθύνης που συνεπάγεται η άσκηση της αρχιτεκτονικής σε αυτές τις χώρες. Με δυο λόγια, οι εκδηλώσεις θα είναι μια καλή αφορμή για να αναρωτηθούμε για άλλη μια φορά ποια είναι η ουσία της αρχιτεκτονικής και ποια είναι η κοινωνική της σκοπιμότητα.


Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Διαλέξεις / αμφιθέατρο Μουσείο Μπενάκη οδού Πειραιώς, ώρα 19.30
14/10/2009 Bolle Tham & Martin Videgardh Hansson
25/11/2009 Kimmo Kuismanen
15/12/2009 Ketil Thorsen (Snøhetta)
13/01/2010 Pekka Helin
10/02/2010 Gert Wingårdh
10/03/2010 Arne Henriksen
21/04/2010 B.I.G – Bjarke Ingels Group
19/05/2010 Lundgaard &Tranberg

Εκθέσεις
15/12/2009 Σύγχρονη Νορβηγική Αρχιτεκτονική 2000-2005 (Μουσείο Μπενάκη-Κτήριο οδού Πειραιώς)
15/12/2009 Νέα Όπερα του Όσλο (Snøhetta)
16/09/2010 Building Sustainable Communities - Danish Architects and Engineers for the Global Compact


via elculture

7.12.2009

Jan Kempenaers

Some great photographs of concrete structures here. (Under the name Jan Kempenaers)

1.15.2009

Less is Bore


Κάποιος δεν κατάλαβε ακριβώς την σημασία του Less is More..

Όποιος ενδιαφέρεται, παρακαλώ..

5.28.2008

Εργαστήρια αμφισβήτησης ή ανακύκλωσης γνώσης;




























Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ*


Στα πρώτα έτη των σπουδών μου, είχα πλησιάσει, θυμάμαι, εντυπωσιασμένος έναν μεγαλύτερο σπουδαστή να τον επαινέσω και να τον ρωτήσω πώς είχε καταφέρει να κάνει κάτι πολύ ωραία σχέδια για το μάθημα της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης. Εκείνος γύρισε και μου απάντησε: «Μη δίνεις σημασία. Τώρα είμαστε όλοι σαν τα σφουγγάρια που ρουφάμε τις ιδέες και τις γνώσεις των άλλων... αυτό που έχει αξία, είναι τι θα μείνει στο τέλος στο σφουγγάρι, όταν το σφίξουμε καλά! Αυτό που θα παραμείνει στις εσωτερικές του κυψέλες θα είναι το δικό μας». Τη στιχομυθία αυτή την αναφέρω συχνά στους σπουδαστές μου, γιατί η διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο, βλέπετε, δεν είναι αποκλειστικά υπόθεση δασκάλου και μαθητή, αλλά επίσης και αλληλοδιδαχής μεταξύ των φοιτητών. Αυτή η από κοινού προοδευτική ανακάλυψη των μυστικών της Αρχιτεκτονικής (και όχι μόνον) είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Στο παρελθόν υπήρξαν έντονες διαμάχες και διαξιφισμοί για τον τρόπο διδασκαλίας της Αρχιτεκτονικής τόσο εδώ στον τόπο μας όσο και διεθνώς. Παρά τον πολεμικό πολλές φορές χαρακτήρα τους, επέδρασαν εξαιρετικά θετικά στην ανανέωση και εξέλιξη της αρχιτεκτονικής διδασκαλίας και σκέψης. Μεγάλες σχολές έμειναν στην ιστορία ακριβώς για τις ρηξικέλευθες ιδέες τους, τις ανατροπές που δημιούργησαν, τις μικρότερες ή μεγαλύτερες επιρροές που άσκησαν στον αρχιτεκτονικό κόσμο της εποχής. Η συζήτηση για τις σπουδές των αρχιτεκτόνων δεν μπορεί παρά να παραμένει πάντοτε ανοιχτή, κι αυτό, γιατί η αρχιτεκτονική είναι άρρηκτα δεμένη με τις νέες, κάθε φορά, σύνθετες κοινωνικές πραγματικότητες.


Ο ρόλος του Δημόσιου Πανεπιστήμιου αυτός είναι! Να μη στενεύει τα όρια της γνώσης, αλλά να τα κρατά όσο το δυνατόν πιο ανοιχτά, όσο το δυνατόν ελεύθερα. Εχει δυναμική και όχι στατική λειτουργία. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα κάθε δημόσιας Σχολής Αρχιτεκτόνων οφείλει να είναι δομημένο με τέτοιον τρόπο, ώστε να ανταποκρίνεται στις αυξημένες, αλλά και πολλαπλές ανάγκες τόσο των σπουδαστών όσο και των διδασκόντων. Με αυτήν την έννοια, απευθύνεται σ' έναν μεγάλο αριθμό σπουδαστών-σπουδαστριών που προέρχονται από ένα εξίσου ευρύ φάσμα κοινωνικής διαστρωμάτωσης, με διαφορετικά ενδιαφέροντα και διαφορετικούς επαγγελματικούς προσανατολισμούς.

η συνεχεια εδώ.
πατρίδα θρησκεία σουβλάκι με πίτα Datsun Adidas και Χάνι της Γραβιάς